mieszkancy sd

Bioodpady to odpady pochodzenia biologicznego, które podlegają naturalnym procesom rozkładu, czyli biodegradacji.

Zaliczamy do nich przede wszystkim odpady kuchenne/spożywcze, odpady zielone i osady ściekowe.

Z praktycznego punktu widzenia do pojemników na bioodpady mogą trafić:

resztki żywnościowe – zarówno surowe, jak i przetworzone, owoce i warzywa,

ser, mięso i wędliny, skorupki jajek, fusy kawy i herbaty, pieczywo, ciasta, jak również zwiędłe kwiaty, skoszoną trawę, liście czy ziemię po przesadzaniu kwiatów.

 

W  pojemnikach na bioodpady w szczególności nie mogą się znaleźć żadne odpady opakowaniowe: plastik, folia, szkło, papier, metale.

 

 

Z prawnego i naukowego punktu widzenia

 

Zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach (Dz. U. z 2007r. Nr 39, poz. 251, z późn. zm.) za odpady ulegające biodegradacji uznaje się odpady ulegające tlenowemu lub beztlenowemu rozkładowi przy udziale mikroorganizmów.[1] Przyjęte jest, że za odpady biodegradowalne uznaje się stałe lub płynne masy, zawierające powyżej 50% składników organicznych w przeliczeniu na suchą masę. Do odpadów biodegradowalnych zalicza się odpady przetwórstwa surowców zwierzęcych, odpady z przemysłu drobiarskiego, mleczarskiego, drzewnego, warzywnego i owocowego, osady ściekowe oraz bioodpady z gospodarstw domowych.

 

Dyrektywa 2008/98/WE (tzw. nowa dyrektywa ramowa) w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy wprowadza specyficzną grupę odpadów ulegających biodegradacji – bioodpady. Jako bioodpady Dyrektywa definiuje odpady ulegające biodegradacji, pochodzące z ogrodów i parków (zieleni miejskiej), odpady spożywcze i kuchenne z gospodarstw domowych, restauracji, placówek zbiorowego żywienia i handlu detalicznego oraz porównywalne odpady z przetwórstwa spożywczego. Za bioodpady [3] nie uznaje się odpadów z leśnictwa i odpadów rolniczych, odchodów, osadów ściekowych ani innych odpadów ulegających biodegradacji, np. włókien naturalnych, papieru czy przetworzonego drewna. Bioodpady nie obejmują również tych produktów ubocznych produkcji żywności, które nigdy nie stają się odpadami.

 

Ustawa z dnia 1 lipca 2011 roku o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw [4] art. 4 wprowadza do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach (Dz. U. z 2010 roku Nr 185, poz. 1243 z późn. zm.) definicję bioodpadów o następującym brzmieniu – przez bioodpady rozumie się ulegające biodegradacji odpady z terenów zieleni, odpady spożywcze i kuchenne z gospodarstw domowych, zakładów gastronomii, zakładów żywienia zbiorowego i jednostek handlu detalicznego, a także podobne ze względu na swój charakter lub skład odpady z zakładów produkujących lub wprowadzających do obrotu żywność.

 

Bioodpady stanowią średnio od 30 do 40% odpadów komunalnych stałych. Wyróżnia się trzy zasadnicze podejścia gospodarowania bioodpadami:

 

Biologiczne przetwarzanie;
Termiczne przetwarzanie;
Unieszkodliwianie poprzez składowanie.

 

Ekologiczność metod dostępnych w odniesieniu do gospodarowania bioodpadami zależy od szeregu czynników lokalnych, tj. systemu zbierania odpadów, składu i jakości odpadów, warunków klimatycznych oraz możliwości wykorzystania produktów pochodzących z bioodpadów np. do produkcji kompostu.[3]

Kompostowanie, zaliczane do recyklingu organicznego, uważane jest za najlepszy sposób zagospodarowania bioodpadów, ponieważ w procesie tym jako produkt uzyskuje się kompost niezbędny do przywracania i zachowania żyzności gleby. Stosowanie kompostu uznaje się za jedno z najlepszych źródeł materii organicznej, będącej źródłem humusu w glebach.[3]

 

Skład chemiczny i zawartość składników pokarmowych waha się w zależności od pochodzenia bioodpadów. Średnio można przyjąć, iż zawartość wody w bioodpadach stanowi od 50 do 80%, zawartość substancji organicznej sięga do 81%s.m., natomiast zawartość azotu mieści się w przedziale od 0,5 do 2,7%s.m, przy czym stosunek C/N wynosi 10-25.[5] Biorąc pod uwagę warunki prowadzenia procesu kompostowania, niezwykle ważny jest odpowiedni stosunek C/N, będący miarą podatności składników organicznych na rozkład mikrobiologiczny – kompostowanie przebiega najbardziej efektywnie kiedy stosunek ten wynosi 30:1. W związku z tym, dla efektywnego kompostowania, do bioodpadów należy dodać w odpowiedniej proporcji materiał bogaty w węgiel organiczny – np. liście czy odpady zielone. Pod względem chemicznym podobnymi właściwościami charakteryzują się osady ściekowe, m.in. z przemysłu spożywczego. Dlatego też, osady ściekowe spełniające wymogi dotyczące zawartości metali oraz są bezpieczne pod względem sanitarno-higienicznym (nie zawierają bakterii z grupy Salmonella oraz żywych jaj pasożytów jelitowych – Ascaris sp., Toxocara sp., Trichuris sp.) są dodawane do mieszanki kompostowanych materiałów w celu wzbogacenia w składniki pokarmowe tj. azot czy fosfor.

 

[1] Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach (Dz. U. z 2007r. Nr 39, poz. 251, z późn. zm.)

[2] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 roku w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz. U. L 312 z 22.11.2008r.)

[3] Zielona Księga w sprawie gospodarowania bioodpadami w Unii Europejskiej z dnia 3 grudnia 2008 roku (KOM(2008)811)

[4] Ustawa z dnia 1 lipca 2011 roku o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011r. Nr 152, poz. 897)

[5] Jędrczak A., „Biologiczne przetwarzanie odpadów”, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007


Pojemniki na bioodpady – co do nich wrzucamy?

Podstawowa zasada jest bardzo prosta – jeśli masz jakieś wątpliwości, czy odpad jest biodegradowalny czy nie – nie wrzucaj! (więcej…)

Segregujmy odpady suche i mokre!

Najłatwiejszym do wprowadzenia i najbardziej efektywnym jest system segregacji na odpady mokre i odpady suche. Jest to najbardziej intuicyjny podział. (więcej…)

Jakie zmiany w gospodarce odpadami?

Mając na uwadze zaostrzające się przepisy dotyczące poziomu odzysku i recyklingu oraz redukcji masy odpadów ulegających biodegradacji (więcej…)